My Travel Story: januari 2010

Hello,

Mijn eerste twee weken als een au pair zitten er al op! Het was (vooral in het begin, maar het is nog steeds) wennen aan al die nieuwe dingen waarmee je geconfronteerd wordt. Niet alleen de voor de hand liggende zaken zoals de kinderen en een nieuwe woonomgeving maken het best lastig om je thuis te voelen, maar ook andere eetgewoonten, manier van doen, waarden en normen, etc. zijn dingen die het op zich niet eenvoudig maken om je te settelen. Je leeft in iemands anders huis en daar horen de voorgaande elementen nou eenmaal bij. Ik heb de eerste paar dagen veel last gehad van heimwee, omdat ik me pas bewust werd van het feit dat ik weg van huis zou zijn voor 6 maanden nadat ik aangekomen was in Engeland. Ik had het eerste weekend ook eigenlijk niets te doen (behalve uitpakken en instructies onthouden i.v.m. de routine van kids) waardoor je gaat nadenken (wat op dat moment helemaal niet goed is om te doen). Als je werkweek eenmaal begonnen is, ben je druk met het opvolgen van de instructies waardoor je geen tijd meer hebt om stil te staan bij het feit dat je 6 maanden in een ander land gaat verblijven.

De familie bestaat uit vader Raj, moeder Kulvinder en kinderen Gurleen (2), Pavan (6) en Kieren (10). Raj is een drukke zakenman en bedrijfsleider van een ICT bedrijf en is vaak op zakenreis. Kulvinder werkt fulltime en is manager van 3 delen van een ziekenhuis. Gurleen is de kleinste en ondeugendste van de 3. Ze heeft een sterke eigen wil en wil die dan ook regelmatig doordrijven. Ze is een grote fan van Mickey Mouse en … de buggy (ahum ahum). Pavan is een heel gevoelig meisje dat graag mijn volledige aandacht wil (wat helaas niet kan). Ze houdt heel erg van praten en kletst wat af. Kieren is de oudste en erg volwassen voor haar leeftijd. Ze kan bazig uit de hoek komen, maar dat bedoelt ze niet zo. Ze is namelijk gewend om haar moeder te helpen en dus ook tegen haar zussen te zeggen wat ze mogen en niet mogen doen. Hier heb ik het in het begin van de eerste week erg moeilijk mee gehad, omdat ik mijn gezag eigenlijk verloor zeg maar. Maar als je het van de andere kant bekijkt, is het erg handig. Ik hoef veel dingen te meer corrigeren, omdat het al voor mij gedaan wordt.

De familie woont in Penn (High Wycombe) in de Kite Wood Road.

Penn is een dorp (Gossip Village: iedereen weet alles van iedereen, geroddel,...) met een goede busverbinding naar het centrum van High Wycombe.

De afgelopen weken zijn er dagen geweest waarop alles verliep zoals het hoorde, maar ook mindere momenten waarop de kinderen niet wilden luisteren en vervelend gedrag vertoonden. Het is best lastig om uit te vinden hoe je een kind het beste kan belonen en bestraffen én hoe je ze zover krijgt dat ze naar je luisteren, omdat elk kind anders is. Tot nu toe heb ik nog maar een keer echt moeten straffen, namelijk afgelopen vrijdag. Op de vrijdagen heb ik de kleinste de hele dag, dus dat betekent dat ik haar mee moet nemen als ik de anderen naar school begeleid. Gurleen is niet zo dol op de buggy. Het liefst wil ze zo veel mogelijk lopen. Ik had bedacht dat ik het maar eens zou proberen om te kijken hoe snel we op school aan zouden komen. Ik had ruim te tijd genomen zodat we wat er ook gebeurde we sowieso op tijd op Pavans school zouden zijn. Het ging veel sneller dan ik had gedacht, dus we waren veel te vroeg haha. Maar beter te vroeg dan te laat! Op de terugweg ging het al iets moeizamer, omdat de school fruit uitdeelt. Tegelijk eten en lopen is voor een 2-jarige erg lastig, dus het tempo vertraagde en vertraagde. Ook had ze er niet meer zo'n zin in of ze was verveeld en wilde geen hand meer vasthouden terwijl ik had gezegd dat ze dat moest doen omdat er heel veel auto's op die weg rijden. Na een aantal waarschuwingen was het afgelopen voor mij: veiligheid gaat voor. Normaalgezien wordt er altijd tegen haar gezegd: "Als je in de buggy gaat zitten, krijg je een snoepje". Hier heb ik het niet zo op, dus in mijn tijd geldt deze regel niet. Na heel veel tegengestribbeld te hebben (ze is erg sterk!) en geschreeuw en gehuil, zat ze eindelijk in haar buggy. (Ik zal er ook nog even bij vermelden dat we 2 minuten van de schoolpoort af stonden.) Ik had nooit gedacht dat ik dit zou doen, maar ik heb het toch maar gedaan! Maar het zijn de leuke momenten die je de minder leuke doen vergeten. Zoals de eerste maaltijd die we met z'n drieën hebben gemaakt (Pavan, Kieren en ik).

Ik ben erg tevreden met mijn werkschema. Mijn taken bestaan erin 's ochtends rond half 8 de lunch voor Pavan en Kieren te maken en ze helpen bij het ontbijten. Daarna Pavan naar school te brengen(Kieren loopt al alleen naar school en Gurleen wordt door haar moeder naar de crèche gebracht) en als ik thuiskom te beginnen aan het huishouden. Twee keer per week stofzuigen, afstoffen en de keukenvloer dweilen, een keer per week de twee badkamers en de wc schoonmaken en natuurlijk mijn eigenkamer schoon houden. Om 3 uur Pavan van school halen en om kwart over 3 Kieren. Vervolgens samen met hen wat fruit eten en hun huiswerk doen. Tussen 5 en half 6 beginnen met koken zodat het eten rond 6 op tafel staat en wanneer Kulvinder thuis komt, zitten mijn taken erop. Normaalgezien heb ik ook nog 2 avonden oppassen maar dat is nog niet voorgekomen in deze twee weken.

Ik ben dinsdag begonnen met school. Ik wil graag in juni het Certificate of Proficiency in English doen. Helaas zijn er te weinig mensen die die studie willen doen waardoor ik nu de CAE cursus doe met extra huiswerk voor het CPE niveau. Ik ga twee keer per week naar school (dinsdagen en donderdagen) van 12 tot half 3 samen met Anna, een Zweedse au pair, en Sabrina, een Duitse au pair.

Vorige week woensdag heb ik alle andere au pairs uit de buurt ontmoet. Het zijn er heel wat, een stuk of 7! Het was erg leuk om iedereen te ontmoeten en zijn de zaterdag met z'n allen naar Londen geweest. Het was een regenachtige dag, maar we hebben ons prima vermaakt. Eerst zijn we naar Camden market geweest. Het is een hele grote markt met allemaal hele leuke kleren, schoenen, tassen,… Ook zijn er heel veel eettentjes en kraampjes met gerechten uit alle delen van de wereld. Er hangt een hele internationale en gezellige sfeer!

Daarna zijn we naar Westfield Shopping Centre gegaan. Het is een hypermodern gebouw met honderden winkels van Gucci tot H&M en van Starbucks (ja, daar moesten we dus even naar binnen!) tot Burger King.

Helemaal uitgeput van de eerste week en al de indrukken van Londen zijn we naar huis gegaan. Zondag zijn we naar High Wycombe gegaan. Er is daar een enorm winkelcentrum (inclusief Starbucks).

We hebben heerlijk geluncht in Wagamama, een noodle restaurant, en wat gewinkeld.

Het was ook een geslaagde dag! Afgelopen vrijdag zijn we met z'n allen uit eten geweest, omdat Saskia, een Duitse au pair, naar huis vertrekt. Het was erg gezellig én lekker! Gisteren zijn we naar High Wycombe geweest, omdat iedereen nog wat inkopen moest doen. Vanwege een quiz avond op de middle school, moest bijna iedereen oppassen die avond. Ik was, samen met Saskia en Annika, nog een Duitse au pair, de enige die geen oppastaak hadden. Raj kwam die avond namelijk terug van zijn zakenreis, dus vandaar dat ze niet deelnamen aan de Quiz. We hebben met zijn drieën nog wat rondgedarteld in het winkelcentrum en uiteindelijk zijn we ook naar huis gegaan. Kortom: super leuke dag!

Ik denk dat ik zowat alles verteld heb! Oh pap, de foto's hangen erbij!

Ik houd jullie op de hoogte van mijn volgende avonturen!

Love,

Lieke

Hello,

Gistermiddag ben ik rond half 5 (Engelse tijd) aangekomen. De reis ging eigenlijk best voorspoedig! Samen met Hans, mam en Noor ben ik naar Schiphol gegaan. Onderweg hadden alleen last van de sterke windvlagen, en niet van opstuivende sneeuw zoals voorspeld was. We hebben na aankomst eerst was gegeten, omdat we de bagage nog niet konden inleveren en we hadden allemaal een enorme honger! Na een stevige erwtensoep en heerlijke belegde broodjes zijn we richting de incheck balie gegaan. Ik had al online ingecheckt dus moest ik alleen nog mijn koffer afgeven. Vervolgens hebben we nog wat gewinkeld en na veel uitstel toch afscheid genomen van elkaar. Ik had het er best moeilijk mee, want je realiseert je toch dat je elkaar een half jaar niet meer zo vaak ziet. De vlucht was best kort (al had ie wat vertraging doordat hij moest ingespoten worden met ijsvrij spul), alleen was er veel turbulentie. Eenmaal aangekomen in Heathrow, was ik erg benieuwd naar de familie. Het was even zoeken, maar we hebben elkaar toch gevonden. Raj en Kieren stonden me al op te wachten. Raj is een hele aardige man, met humor. Kieren (10) is een praatgrage dame. Tijdens de autorit ben ik dus al veel te weten gekomen. De ontmoeting met de rest van het gezin was erg leuk. Ik voelde meteen erg op me gemak. Ik werd meteen omhelst door het 6-jarige meisje, Pavan. Ze is ook erg talkative. De kleinste (2) was nog een beetje verlegen. Kulvinder was erg gastvrij en heeft me meteen wegwijs gemaakt in het huis m.b.v. Pavan. Dit is mijn kamertje.